Papa

[Een gedicht geinspireerd door muziek, voor papa, die ik op het moment dat ik dit schreef al een jaar niet had gezien omdat ik in het buitenland woon ]

Papa,

Ik mis hoe je minutenlang roert in je koffie en hoe dat lepeltje dan zo tegen de rand tikt. Een beetje als een tikkende klok, maar de tijd staat stil. Het voelt sowieso alsof de tijd stil staat want ik mis je en een jaar is lang als je elkaar niet vast kunt houden. 

Ik mis luisteren naar muziek, zo samen op de bank. Samen maar jij bent er niet. Ik mis jou op de bank met een whisky en een nootje. Je gaat helemaal op in de muziek, vingers tikken op de beat. Ik geniet omdat jij geniet. Dat zijn gouden minuten die voor eeuwig lijken te duren.

Ik mis hoe je alles zo minutieus vouwt. De was, je kleren, een servetje, de tube mayonaise. Alles met alle zorgvuldigheid. Ik mis hoe alles netjes in de kastjes staat, met de etiketjes naar voren, en alles altijd op dezelfde plek. Geen ruimte voor chaos in de orde want dan word je gek. Ik mis je gekke grappen en je schaterlach. Een soort grote harde lach met een giechel in één, je hele gezicht doet mee. Als jij lacht dan wordt je gezicht zacht, dan straal je een warmte uit die aanstekelijk is. Ik mis je.

Ik mis met mijn handen zo zachtjes bouncen op je krullen. Ik heb zin in zo’n extra dikke knuffel, die net wat langer duurt, en dan aan het einde zo’n zacht extra knijpje, zoals alleen jij dat kan. Als je me zo knuffelt voelt het altijd alsof de tijd even stilstaat en wij de enige twee mensen op aarde zijn. En er is zoveel liefde dan, daar in jouw armen. Ik ben dan weer even jouw kleine meisje, voor altijd jouw kleine meisje. Papa, pwapwa, vadertje.

Ik mis onze onderonsjes. Een blik door de kamer en een stiekeme lach en dat ik dan precies weet wat je bedoeld. Onbedoeld een klein momentje van ons. In dat moment gevangen als een herinnering in een fotoalbum. Ik heb zin in nieuwe herinneringen.

Ik mis je.