Leren slapen, of geborgenheid?

[Een verhaal over slapen, verbinding en co-regulatie. Toen June nog in een ledikantje sliep en we nog geen vloerbed hadden]

De zon is net onder gegaan. De warmte hangt nog broeierig in de lucht. We zijn allemaal lekker rozig van een dagje strand.

Stefan stapt op de motor om pizza te halen terwijl mama en Marion lekker buiten zitten met een glaasje wijn. En ik ga, met de de zandkorrels nog aan mijn billen geplakt, June rustig in bed leggen. Ik merk dat ze een beetje overactief is en ik weet dat ze een beetje overprikkeld is. We gaan lekker de tijd nemen, zeg ik tegen haar. 

Met een warm washandje was ik haar rustig helemaal schoon, ik zing ons tandenpoetsliedje en met een grote lach gaat ze met de rubberen tandenborstel op en neer. Ze krijgt een schone wasbare luier met een wolbroekje erover aan, nog lekker even insmeren met shea butter en we zijn klaar om welterusten te zeggen tegen de wereld buiten haar raam. Samen doen we de lamp uit en gaan we lekker op de stoel zitten.

Ze kruipt al met haar hoofdje tegen mijn borst en wrijft in haar ogen. Je bent moe he meisje. Kom maar lekker hier. Ze nestelt zich tegen me aan en begint rustig te drinken. Al neuriënd zie ik haar lijfje tot rust komen. Na een tijdje wil ze de andere kant en als ze klaar is pakt ze haar speentje om in mijn armen in slaap te vallen. 

Maar dan, alsof er een nieuw batterijtje in is gegaan, kijkt ze me ineens met grote ogen aan en begint te kirren te kletsen en te gebaren. Ik draai haar andersom in mijn armen, en zak een beetje onderuit in de stoel. We kruipen dicht tegen elkaar aan en ik zing mijn slaapliedje voor haar en zo valt ze langzaam in slaap op mijn schoot. 

Ik ga je rustig wegleggen, fluister ik in haar oor. En terwijl ze ogenschijnlijk diep ligt te slapen schiet ze al wakker zodra haar hoofd het matrasje raakt. En in drie - twee - één seconde staat ze weer helemaal aan. Alsof er opeens een Duracel konijntje in bed ligt. Je draait al lachend een paar keer om je as en kijkt me met een grote lach aan. Even voel ik de onrust in mijn lijf, oh nee he, daar gaan we weer. Maar ik weet, gewoon rustig blijven, er bij blijven, opnieuw oppakken rustig gaan zitten, en ze valt vanzelf weer in slaap. 

Stefan klopt ondertussen zachtjes op de deur, 'laat mij maar even meisje, ga jij maar lekker eten', zegt hij. Mijn buik knort instemmend. 

Ik loop zachtjes de deur uit en als ik omkijk zie ik June tegen Stefan zijn borst aankruipen. 

Met een glimlach loop ik naar buiten. Ze hebben gelukkig nog een hele pizza voor me bewaard! 

'Och meisje toch', zegt mama, en ze kijkt me medelevend aan. 

Wat is er, vraag ik? Me van geen kwaad bewust. 

'Nou, wat kost dat tijd zeg, 1.5 uur'! Wat heb jij toch een geduld. 

Ik heb oprecht niet eens door dat ik 1.5 uur weg ben geweest en merk dat ik me een beetje schaam, dat is wel heel lang ja denk ik, daar vinden ze vast iets van. 

Was ik zo lang weg ja? Zeg ik verbaasd.  Ja ze had het echt even nodig om te ontprikkelen. Dus heb ik haar rustig gewiegd en met haar gezeten, zeg ik. 

'Zoveel geduld had ik niet hoor', zegt mama. 'Dan liet ik jullie maar even huilen', 'maar jij denkt dat dit goed is'. 

Ik probeer gewoon te luisteren naar wat ze zegt, in plaats van het oordeel te horen wat er naar mijn idee in verstopt zit. En terwijl ik laat bezinken wat ze nou eigenlijk zegt vraagt Marion; 'Hou je haar vast tot ze slaapt? Je moet haar wel in bed leggen hoor, ze moet leren dat ze in bed moet slapen'.

Oh wow, die zag ik niet aankomen. En het enige wat ik kan uitbrengen is: dat hoeft ze echt niet te leren hoor, dat komt vanzelf als ze zich veilig voelt. Ik heb zo geen energie om dit nu uit te leggen. Wat een ouderwetse gedachte, denk ik ik bij mezelf.

Het valt stil. De spanning in de lucht is om te snijden. En ik lach van binnen om de ironie als ik de pizza aansnij. In stilte eet ik mijn pizza. 

Ik heb het zelf ook heel lang gedacht. Ik moet haar leren slapen, ik moet haar wakker in bed leggen en ze moet zelfstandig in slaap leren vallen. Maar inmiddels weet ik wel beter. En dat voelt ook veel beter, voor ons allebei.

En ja, het is soms vermoeiend. Maar timing is key bij dit meisje en soms duurt het daardoor lang voordat ze slaapt. Maar ik weet wat het beste is voor haar en wat ze nodig heeft. En dat is nabijheid en co- regulatie om de prikkels te verwerken en rust te vinden in dat kleine lijfje.

Als ik op de camera kijk zie ik dat Stefan haar weer in bed heeft gelegd en ze weer het hele bed aan het doorrollen is. Met een zucht sta ik op, ik ga weer even zeg ik. Dan slaapt ze zo. 

Tien minuten later loop ik de kamer weer uit. June is op mijn schoot in slaap gevallen en ligt lekker in bed. 

De volgende dag praten Stefan en ik na over de situatie. 

Wat heb je gezegd dan? Vraag ik, terwijl ik hem afwachtend aankijk. Ik zie dat hij even twijfelt. 

‘Ja, dat jij denkt dat dit goed is’. 

En even voel ik van binnen de boze stemmen op komen. Ik DENK dat dit goed is? Hoezo kom je niet voor me op? Waarom snap je het nog steeds niet? Je moet het begrijpen. Waarom denken we hier niet hetzelfde over. Ik WEET dat dit goed is.

En ik besef me. Ik weet dat dit goed is. 

Ik weet het niet alleen intuitief, ik weet het ook onderbouwd.

 En wat is goed überhaupt in deze. Bestaat er goed of fout? 

IK spreek niks van dit alles uit. 

Ik kijk hem rustig aan. Ik denk inderdaad dat dit goed is.